Vilovo je na zapadnj strani Titelskog brega, takođe na plavinama Velikog surduka i surduka Stražilovo. Pošto su plavine u vidu lepeze smeštene uz sam Breg, selo je dobilo izdužen oblik. Vremenom selo se širilo i opuštalo na niže periferne delove plavina koje su bile plavljene izdanskim vodama, a ranije, pre regulacije i melioracije, i vodama koje su dolazile od Dunava i od Tise.

Toponim „Selište” na severozapadnom delu hatara Vilova ukazuje na to da je neko staro selo nekad bilo više na severozapadu i to na obodu južne bačke lesne terase. Da li je ovo selo preteča Vilova ili Šajkaša ne bi se moglo reći, pošto ne postoje sigurniji podaci.

Današnje selo je iagrađeno na pomenutim plavinama nešto niže, gde je aluvijalna ravan između Titelskog brega i južne bačke lesne terase, najuža, svega 1000 metara. Tu je dugo radila skela koja je povezivala Vilovo sa lesnom terasom i drumovima koje vode preko Šajkaša za Novi Sad i Mošorin i sa još jednim putem koji ide na jug do Gardinovaca. Izgradnjom nasipa i mostova preko kanala i jezeraca ova skela je prestala da radi pošto je Vilovo dobilo direktnu vezu sa pomenutim putevima, ali i prolazni put za Titel. Na mestu gde se završava ovaj drumski nasip, na lesnoj terasi, postoji i železnička stanica za Vilovo i Gardinovce.

Naselje je pod imenom Filovo zabeleženo prvo u kruševskom pomeniku, a zatim i 1702. godine pošto je formiran vojnički šanac. Godine 1715. Vilovo se pominje već kao utvrđenje „Vilvar”. Godine 1720. ima 25 domova, a oko 1740. županija se žali da graničari koriste i pustaru Surduk a ima ih samo 20 vojnika, dok bi se za porez moglo naći još oko 70 ljudi. U Vilovu je stacionirana samo polovina čete.

I ovo je selo kasnije, pošto je osnovan šajkaški bataljon, pripojeno ovoj vojnoj formaciji i u njenom sklopu je ostalo sve do likvidacije šajkaškog bataljona 1873. godine. Za vreme šajkaške ere broj domova u Vilovu je bio prilično ujednačen. Tako je 1769. Vilovo imalo 47, 1773. 44, 1786. 48 i 1792. godine 47 domova sa 295 srpskih duša Vilovo je nešto više napredovalo kada je izgrađen kameni put (1890) Šajkaš—Titel i (1899) železnička pruga istog pravca.

Stanovništvo. — Za poslednjih 112 godina stanoviištvo Vilova je osciliralo. Od 1869. do 1910. godine broj žitelja bio u porastu otprilike svake godine za jedan procenat, a posle drugog svetskog rata tj. od 1948. do 1981. godine u velikom opadanju. To znači da je za 33 godine broj stanovnika smanjen za 20 odsto. U periodu između dva svetska rata kvantitativno kretanje stanovništva je rapidno napredovalo.

Porast broja stanovnika za vreme austrougarskog perioda mogao bi se objasniti, prvo, normalnim prirodnim priraštajem koji je u drugoj polovini XIX veka, pa i u XX veku do prvog svetskog rata, iznosio u Srednjoj Evropi oko jedan procenat godišnje koliki je bio i u Vilovu. Međutim u Vilovu je mogao biti i veći priraštaj, ali toga nijs bilo. Naime, Vilovo je imalo dosta mali hatar (3860 kj) od čega je veliku površinu držalo selo (1127 kj) a Anglo-ausprijska banka (1027 kj). To je iznosilo više od polovine i to je sigurno kočilo neko masovnije useljavanje.

Veliko opadanje broja stanovnika u posleratnom periodu jeste posledica masovnog iseljavanja mlađeg sveta u Titel, Žabalj, a najviše u Novi Sad. Ti iseljenici su mahom agrarni poslenici koji su napustili selo i prešli u grad gde su se prekvalifikovali za radnike po fabrikama, u građevinarstvu, saobraćaju itd.

Prema popisu iz 1900. godine Vilovo je imalo 1180. stanovnika i 230 kuća. Prema maternjem jeziku stanovništvo je bilo podeljeno na Srbe 1108, na Mađare 43, i na Nemce 28. Prema veroiopovesti 1066 ou bili pravoslavni, 47 katolici, 25 evangelici, 6 reformati i 32 izraelci. Popis iz 1981. godine zabeležio je 959 Srba, 65 Mađara, 28 Roma i 29 neopredeljenih, od ukupno 1082 stanovnika.

Na kraju treba još istaći da stanovništvo Vilova, s obzirom na to da hatar sela obuhvata, pored apuvijalne ravni Dunava, još i deo Titelskog brega kao delić južne bačke lesne terase, koristi za žita suve lesne površine na Titelskom bregu i na lesnoj terasi, a za kulture koje žive pod vlažnijim uslovima aluvijalnu ravan Dunava.

Izvor:
Bukurov, Branislav
“Geografska monografija opštine Titel”
Vojvođanska akademija nauka i umetnosti
Novi Sad, 1986. godine