U aluvijalnoj ravni Dunava izgrađeno je nekoliko peščanih sprudova i ostrva koji svojim relativnim visinama od 5 do 6 metara dominiraju nižim i vlažnijim aluvijalnim terenom. U stručnoj literaturi smatra se da su ova ostrva i ade neerodiraii delovi alvijalne terase koju je Dunav stvorio svojom akumulacijom. Takvo jedno poveće ostrvo je poslužilo da se na njemu izgradi malo naselje po imenu Lok.

Za određivanje lokacije naselju svakako je od značaja bilo pomenuto uzvišenije ostrvo koje je skoro uvek bilo opkoljeno zamočvarenom i nižom aluvijalnom ravni te zbog toga prilično zaštićeno od nepoželjnih prolaznika koji su putovali podunavskim putem prema Titelu ili od Titela prema Šajkašu i Novom Sadu, odnosno Futogu. U srednjem veku Novi Sad još nije ni postojao, tada je Futog vršio sve funkcije jednog gradskog i privrednog središta. Samo da napomenemo da su tada vašari u Futogu trajali punih šest nedelja.

Stanovništvo Loka je na svome ostrvu, imalo mesta i za naselje, ali i za pašnjake i za setvene površine. U tom ranom vremenu nije bilo ni važno biti na nekom saobraćajnom putu, jer su putevi uvek donosili pored robe i mnoge druge krupne nedaće koje su ponekad bile i sudbonosne za život naselja i stanovništva u njemu. Veze Loka sa pomenutim podunavskim putem bile su veoma loše — preko pomenute zamočvarene i barskom vegetacijom obrasle aluvijalne ravni, široke oko 300 metara. Preko nje se nije moglo ni zapregom ni skelom, pošto je zaprega tonula u duboko blato, a skela zapinjala za podvodne sprudove i vrbake.

Pri istovremenim maksimalnim vodostajima na Dunavu i na Tisi ova aluvijalna ravan je imala toliko vode da je i samo peščano ostrvo bilo plavljeno. To je nateralo i austrijskog cara Josifa II da izda naređenje da se stanovnici Loka presele u podnožje Titelskog brega pored podunavskog puta. Ovo izmeštanje sela žiteljima Loka nikako nije odgovaralo, pošto su teško dolazili do svojih zemalja na pomenutom peščanom ostrvu. Stoga se 1812. godine ponovo preseljavaju na staro mesto. Ovo preseljavanje je umnogome ubrzano naredbom vojne komande u Petrovaradinu da se pomenuto selo na drumu izmesti na drugo mesto. Od stare lokacije u podnožju Titelkžog brega ostali su tragovi od crkve i krčme kod surduka Grac (Gradac). Drugi izvori, međutim, kazuju da 1825. godine Lok nije zabeležen na županijskoj karti a da je 1830. bio malo selo sa jednom ulicom i 40 kuća opet na starom mestu, odnosno na peščanom ostrvu.

Lok se prvi put pominje 1445. godine u bačkoj županiji. Sredinom XV veka on je bio u posedu titelskog kaptola. Kroz ceo XVI i XVII vek o njemu nema pomena i tek na jednaj turskoj pograničnoj karti iz 1690. godine Lok je dobio svoju oznaku. Stanovnici ovoga Loka su, verovatno, doseljenici sa patrijarhom Čarnojevićem iz 1690. Devet godina kasnije Lok već ima 27 kućnih starešina sa 10 oženjenih sinova. Godine 1715. ima pet poreskih obveznika, a 1717. on već plaća 30 forinti poreze. Dve godine kasnije, 1719. Lok ima 9, a 1727. godine 11 poreskih obveznika. Godine 1732. stanovništvo je trebalo da plati 54 forinte ratnog i 19 forinti županijskog poreza.

Kada su u Mošorin i Lok doseljeni praničari iz razvojačene Subotice, Lok postaje vojni šanac. Kako je bio određen za Šajkaše, on je posle ukidanja vojne granice prvo bio dosetak i nešto više godina pod županijom, a potom u sklopu šajkaškog bataljona. Za vreme šajkaškog perioda Lok je imao znatno više domova. Tako je 1762. imao 32, 1773. 33, pa 1786. opet 32, a 1792. godine 39 srpskih domova sa 171 sganovnikom. Posle razvojačenja šajkaškog bataljona 1873, Lok se ponovo pripaja bačkoj županiji.

Lok je kroz celu drugu polovinu XIX veka i tokom XX veka neprekidno malo naselje. Popisom iz 1890. godine Lok ima svega 1233 stanovnika i 225 kuća. Prema maternjem jeziku stanovništvo se tada delilo na: 1115 Srba, 73 Mađara, 34 Nemaca i 8 Hrvata. Prema veroispovesti pravoslavaca je bilo 1021, katolika 133 i evangelika 22. Iste godine selo je imalo hatar od 4867 kj. Od te površine opštini je pripadalo 1976. godine državi 897, opštini Đurđevo 211 i privatnicima 1783 kj.

U etničkom pogledu Lok je i početkom XX veka, a i 1981. godine izrazito srpsko naselje.

Lok je pretežno zemljoradničko naselje, čije je stanovništvo upućeno na Titel kao ekonomski i administrativno-upravni centaj, zatim na Šajkaš i na Novi Sad, kao najprivlačniji. Ima drumsku i železničku vezu ea ovim naseljima.

Za svoj postanak i razvitak Lok je imao povoljne strategijske uslove i položaj na dodiru dve različite privredne zone, više suvlje i pogodne za suve, i niže vlažnije pogodne za vlažne kulture.

Drum je izgrađen 1890., a železnička pruga 1899. godine.

Izvor:
Bukurov, Branislav
“Geografska monografija opštine Titel”
Vojvođanska akademija nauka i umetnosti
Novi Sad, 1986. godine